บทที่ 160

อาเรีย

แสงแดดยามเช้าสาดส่องใบหน้าขณะที่ฉันยืนรออยู่หน้าห้องปลอดเชื้อ หัวใจของฉันเต้นระรัว หลังจากรักษาตัวมาหนึ่งเดือน ในที่สุดวิลเลียมก็ได้ออกมาแล้ว ฉันคอยชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า—อีกแค่สองนาทีเท่านั้น

ประตูเปิดออก เขาอยู่ที่นั่น ลูกชายของฉันผอมลง แต่ดวงตาของเขากลับสดใสเป็นประกาย เขากำลั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ